دنیای لیلا

عکاسی از کودکان
نویسنده : Leila - ساعت ٤:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 

کاسی از کودکان

از نظر آماری کودکان محبوب ترین سوژه عکاسی در تمام دنیا هستند. آنها جذاب هستند. به همین دلیل عکاس هنگام عکاسی از کودکان احساس راحتی می کند و خلاصه سوژه فوق العاده ای برای عکاسی هستند. فقط باید هنگام عکاسی از کودکان صبور بود و البته باید مهارت هایی را هم کسب کرد. تا بتوان عکس های خوبی گرفت.




نکات عکاسی از کودکان

چشم های بزرگ کودکان باید مورد توجه دقیق عکاس باشد و به اندازه کافی در عکس واضح باشد. با خاموش کردن فلاش دوربین خود از قرمزی چشم ها جلوگیری کنید. سعی کنید از نور طبیعی برای عکاسی از کودکان استفاده کنید. البته اگر نور کافی در اختیار ندارید. ولی اگر نور کافی نیست می توانید بعداً مشکل قرمزی چشم ها را در کامپیوتر خود با کمک نرم افزارهای گرافیکی حل کنید.

- کودکان غیر قابل پیش بینی اند و تمایل به حرکت و جنب و جوش دارند که این حرکت ها سبب تار شدن سوژه عکاسی که همان کودک است می شود از ISO با سرعت بالا و aperture بالا (حداکثر گشادی لنز) استفاده کنید تا در کمترین زمان ممکن عکس خود را بگیرید. همین طور باید تعداد زیادی عکس بگیرید تا بهترین را انتخاب کنید. این هم به لطف دوربین های دیجیتال امکان پذیر است چون دیگر با هر عکس یک فیلم حرام نمی کنید.
- پشت زمینه را ساده نگه دارید. چون معمولاً کودکان در محیطی پر از اسباب بازی و اسباب و وسایل هستند معمولاً پشت زمینه بیشتر از خود عکس جلب توجه می کند. و در اغلب موارد در عکاسی از کودک محیط اطراف اصلاً مهم نیستند و فقط از زیبایی عکس می کاهند. به کودک خود نزدیک شوید و تا حد امکان زوم کنید. اگر از لنز واید استفاده می کنید فاصله خود را با کودک حفظ کنید مگر اینکه بخواهید یک عکس خنده دار یا ... بگیرید. لباسهای رنگارنگ و پر نقش نگار توجه را از صورت کودک به جاهای قسمتهای دیگر عکس جلب می کنند. برای گرفتن بهترین عکس از نور معمولی و لباسهایی با رنگ محدود استفاده کنید.

- سعی کنید طیف رنگ های موجود در عکس را کاهش دهید.
- بهترین لحظات برای عکاسی در کسری از ثانیه از دست می روند همیشه دوربین خود را آماده نگه دارید.
- شاید عکس هایی که شما از کودک خود می گیرید، برایتان جالب باشد ولی برای دیگران این گونه نباشد. بنابراین سعی کنید در شرایط غیر عادی و غیر معمول از کودک عکس بگیرید.
متفاوت باشید.

در اینجا به چیزهایی که منجر به یک عکس غیر معمول و جالب از کودک می شود به اختصار اشاره می شود:

- کل اندام کودک را در عکس نمایش ندهید مثلاً یک پا یا یک دست را می توانید خارج از کادر عکس بیندازید. این سبب می شود که بیننده در ناخودآگاه خود بدنبال آن عضو غایب بگردد؟!
- به جای عکس گرفتن از کودک از اسباب بازی های رنگ وا رنگ کودک عکس بگیرید.
- عکس را از دید یک بزرگسال نگیرید بلکه از دید یک خردسال عکس بگیرید.
- از کودکان در شرایط نامتعارف عکس بگیرید.
- از کودکان در شرایطی که به خود قیافه بزرگسالان را می گیرند عکس بگیرید.
- از آینه ها استفاده کنید، عکاسی از کودک در حالیکه روی یک آینه چهار دست و پا کردن یا خزیدن تجربه جالبی است. البته اگر آنقدر خوش شانس هستید که می توانید از دو قلوها و چند قلوها عکس بگیرید کمتر به آینه احتیاج پیدا می کنید.
- تار کردن پشت زمینه در مورد کودکان نتیجه خوبی می دهد. برای این منظور از لنز بلند و aperture بالا استفاده کنید تا پشت زمینه را تار کنید بعد از گرفتن عکس می توانید از فیلترهای Blur برای مات کردن پشت زمینه استفاده کنید.
- کودکان از قرار گرفتن در جاهای عجیب و غریب احساس خوبی دارند و رفتارهای جالبی از خود نشان می دهند.
- لوازم حتی لوازم شخصی معمولی می توانند نتیجه جالبی در عکس کودک داشته باشند مثلاً کفش ها یا عینک بزرگسال یا لباس بزرگی که تن کودک می کنید در عکس جالب خواهد بود.
- سعی کنید از زوایای مختلف عکس بگیرید.
- متضاد عمل کنید. یک کودک را کوچک نشان ندهید بلکه سعی کنید آن را مانند یک بزرگسال یا حتی یک غول در عکس خود نشان دهید.
- برای پشت زمینه عکس از فیلتر motion blur در نرم افزارهای ویرایش تصویر (مانند فتوشاپ) استفاده کنید. تا پشت زمینه منحرف کننده افکار بیننده را تار کنید. ولی صورت و چشمهای کودک باید واضح و شفاف باشند. البته این کار به سادگی و سرعت امکان پذیر نیست.
تفاوت ها را نشان دهید:
- نشان دادن ابعاد اجزای بدن کودکان به نسبت دیگران می تواند عکس ها جالبی خلق کند.
- غذا خوردن کودکان با کثیف کاری های آنها همیشه جالب است.
- پوست خیلی صاف و نازک کودک را در عکس ها نشان دهید.
- احساسات شدید کودکان را ثبت کنید. شادی، پریشانی، بداخلاقی، حماقت ها و شیطنت های آنها عکس زیبایی می سازند.
- فقط نزدیک نشوید تا جائیکه لنز دوربین شما اجازه می دهد به کودکان نزدیک شوید.


 
 
عکس گرفتن در عکاسی هنری
نویسنده : Leila - ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 

مقالات دنیای عکاسی

عکس گرفتن در عکاسی هنری

چند لنز و فیلتر نمی تواند ابزار کافی برای گرفتن عکس هنری و زیبا باشد.



عکاسی، هنر و پدیده ای است که می آموزد، اطلاع رسانی می کند و به ثبت خاطرات می پردازد و به بخش جدایی ناپذیری از زندگی انسان امروزی در آمده است. «عکاسی هنری» شاخه ای از این هنراست که به سبب ویژگی های خلاقانه اش در میان عکاسان و علاقمندان عکس دارای محبوبیت ویژه ای است. هنر به تنهایی در بردارنده مفهوم واقعی خلاقیت است. اما مفهوم «عکاسی هنری» درتار و پور واقعی خلاقیت و ابداع تنیده شده. در لغتنامه آکسفورد در برابر واژه «عکاسی هنری» آمده: هنری خلاقانه به ویژه در زمینه هنرهای بصری که بیشترین بها را به ویژگی های زیبایی شناسانه و مفاهیم روشنفکرانه (از طریق اصول تصویری) داده. این شاخه از عکاسی زمانی دارای اهمیت و ارزش واقعی هنری می شود که در معنای واقعی و خالصانه هنری از آن یاد شود. این شیوه عکاسی ویژگی های خودش را دارد و گاهی با علایق شخصی برخی از عکاسان جور در نمی آید.



این روزها عکاسی دیجیتال به کمک این شاخه از عکاسی آمده و آن را از روش های سنتی، کاملاً متمایز کرده است. تا چند سال پیش همه عکس های سیاه و سفید هنری به شکل کاملاً آنالوگ گرفته و به روش دستی چاپ می شد. این روش هنوز هم به نحوی ادامه دارد چون عکاسان قدیمی که عکاسی اصیل هنری را به شکل دستی شروع کرده اند، هنوز هم بخش اعظم کارشان را روی نگاتیو و در مرحله ظهور و چاپ انجام می دهند. می توان ادعا کرد که کلیه سوژه ها در عکاسی هنری جای خود را دارند ولی با تغییرات محسوسی که دید هنری به آنها می دهد، شکل ویژه ای می گیرند. پرتره، طبیعت و عکاسی از بدن و آناتومی انسان در این سبک موضوعات ثابت محسوب می شوند. نورپردازی در «عکاسی هنری» حرف اول را می زند و نگاه هر عکاس در نوع نور و زاویه آن نشان داده می شود. یکی از ویژگی های عکاسی هنری این است که گاهی باور کردن عکس و سوژه سخت می شود. سوژه به واسطه ترکیب بندی و نور آنقدر آرمانی و رویایی می شود که تا حد زیادی دور از واقعیت به نظر می رسد. تکنیک های عکاسی، نقش اساسی را در آفریدن این گونه عکس ها تشکیل می دهند. همین مورد خاص باعث شده تا عکس های این شاخه دارای تنوع و گوناگونی باشد. این روزها عکاسی هنری بهانه ای شده تا هر کسی به فکر پیدا کردن سبک خود باشد. امروزه بسیاری از عکس های پرتره و عکس هایی که در آنها ریتم به کار می رود، تلاش دارند گوشه هایی از عکاسی هنری را در خود داشته باشند. اما همین مسأله باعث می شود که خیلی ها راه را اشتباه بروند. چند لنز و فیلترنمی تواند ابزار کافی برای گرفتن عکس هنری و زیبا باشد.
بسیاری از عکاسان تازه کار ترجیح می دهند به این مسأله توجهی نکنند. این دسته از عکاسان تصور می کنند فیگور، فرم و ریتم تنها معانی واقعی عکاسی هنری است در حالی که این نوع عکاسی از آغاز پیدایشش خالصانه ترین مفاهیم را با کمترین نمادها منتقل می کرده است. مفاهیم و موضوعات عکاسی هنری آنقدر گسترده شده که در همه کشورها، کالج و دانشگاه هایی برای آنها در نظر گرفته شده تا روش های اساسی و قوانین این هنر ابتدا آموزش داده شود و بعد عکاسان نوجو، به دنبال سبک و پرورش هدف خود بروند. بدون شک هر عکس با هر گونه گرایش و کاربردی، دارای یک سری ارزش های بصری است، برخی از آنها نکته هایی را در خود نهفته دارند که تنها می توان از طریق مکاشفه دست به راز گشایی شان زد و زوایای پنهان آن را نمودار ساخت. همه عکس ها و از جمله عکس های هنری با خود نشانه هایی دارند. حتی ضعیف ترین آنها که توسط عکاسان علاقمند و مبتدی تهیه شده اند. این عکس ها به دلیل اینکه حداقل اطلاعاتی بصری را در خود دارند دارای اهمیت هستند. هر اثر هنری با مخاطبینش کامل می شود و خلق هر اثری بدون داشتن مخاطب معنایی نخواهد داشت. در پروسه تولید یک اثر هنری، هنرمند و مخاطب، مولفه های اصلی محسوب می شوند و در کنار خود اثر، سه ضلع یک مثلث را تشکیل می دهند.
با حذف هنرمند در حقیقت هیچ اثر هنری تولید نخواهد شد و با کنار گذاشتن مخاطب نیز اثر هنری به تولیدی بی مصرف تبدیل شده و خود رو به نابودی خواهد رفت. تحلیل و نقد عکس پیوند میان اثر، هنرمند و مخاطب را ایجاد می کند که موجب برخورداری بیشتر مخاطب از برخی اندیشه های ذهنی و پیچیدگی های موضوعی عکس ها می شود. لذا هر حرکتی در جهت درک، ارزشیابی و شناخت بیشتر مخاطب از یک اثر هنری، مهم و دارای ارزش است. هر چند بهترین تفسیر و برداشت ها را خود تصویر می سازد و آنها بایستی خود سخن بگویند لیکن بررسی و تحلیل جامع درمعنی و محتوای عکس ها و همچنین بررسی ساختار زیبایی شناسی آنها می تواند درک و شناخت مخاطب را بیشتر کند. پرداختن به فضای درون عکس های هنری که ممکن است مضامینی واقعی، فرا واقعی، شاعرانه، رویاگونه و یا فلسفی داشته باشند از مواردی است که در تجزیه و تحلیل عکس ها مورد توجه و بررسی قرار می گیرند. معمولاً در تحلیل یک عکس، علاوه بر پرداختن به محتوای هنری و جنبه های فنی و تکنیکی آن می توان جنبه های کاربردی، تاریخی، روانشناختی و اجتماعی آن را نیز مورد بررسی قرار داد. هر چند درنقد و تحلیل عکس ها هیچ فرمول و روش خاص و تعریف شده ای وجود ندارد و نویسنده هر بار با خلاقیت های نوشتاری سعی در بیان متفاوت تحلیل های خود دارد، لیکن نمی تواند یک سری قواعد مرسوم را نیز نادیده بگیرد.


از آنجا که درک و دریافت محتوای عکس ها تابع دیدن، مطالعه، مکاشفه و تجربه است، یک تحلیلگر خود بایستی به دانش آن مجهز باشد. یک تحلیلگر هم در فرم و هم در معنای عکس کاوش می کند و جنبه های گوناگون ساختاری و محتوای اثر را مورد تحلیل قرار می دهد نویسندگانی که عالمانه و منصفانه به تحلیل، تفسیر و نقد عکس ها می پردازند در حقیقت شکاف میان نظریات عکاس و مخاطب را پر می کنند. این نکته نیز دارای اهمیت است که هر مخاطبی با توجه به سواد بصری، دانش و باور شخصی اش می تواند از بیان و ساختار فرمی و محتوایی عکس ها، برداشت خاص خودش را داشته باشد و طبیعی است که هر چه مخاطب دارای تجربه، اطلاعات بیشتری باشد راحت ترمی تواند با این آثار به عنوان یک شکل هنری ارتباط برقرار کند. پرداختن به مقوله نقد و تحلیل عکس می تواند مخاطب را از تردیدها و سرگردانی برهاند. منتقدان یا کسانی که به جوانب گوناگون یک عکس می پردازند بایستی به این نکته نیز واقف باشند که به همان گونه که هر عکس مخاطب خاص خود را دارد، یک نقد و تحلیل هم می تواند نظریات متفاوتی را بر انگیزاند. شخصی ممکن است با نظر نویسنده موافق و دیگری مخالف باشد و یا برخی دیگر تنها بخش هایی از اظهارات و نظریات منتقد را بپذیرند که در اینجا علمی برخورد کردن، همه جانبه گری و منصفانه قضاوت کردن می تواند در جذب مخاطب نیز موثر باشد و از طرفی ارزش و جایگاه نقد نیز به روشنی مشخص خواهد شد و مخاطبین نیز از آن استقبال خواهند کرد.


 
 
ثابت نگه داشتن دوربین برای عکاسی در نور کم
نویسنده : Leila - ساعت ٤:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 
ثابت نگه داشتن دوربین برای عکاسی در نور کم

زمانیکه آماده اید عکس بگیرید یک نفس بکشید نصف هوا را بیرون دهید و بقیه را در سینه حبس کنید. در این لحظه بدن بیشترین تکانی که می خورد به سمت جلو و عقب است سعی کنید آنرا کنترل کنید.
همانطور که می دانید وقتیکه نور کافی نیست و فلاش جوابگو نیست، نویز تصویر دیجیتالی که با یک دوربین دیجیتال گرفته می شود، زیاد شود. در این حالت چون لنز دوربین مدت بیشتری باز می ماند لرزشهای دست شما می تواند باعث تار شدن و کاهش کیفیت عکس شما شود. در این شرایط با رعایت نکات ساده ای می توانید عکسهای بهتری بگیرید.



ــ یاد بگیرید دوربین را ثابت تر از گذشته در دست بگیرید و سعی کنید از لنز برای زوم اپتیکال استفاده نکنید.
ــ برای اینکه دوربین را بدون حرکت نگه دارید. ته دوربین را بر روی کف دست چپ خود نگه دارید و انگشتان خود را در جلوی دوربین و دور لنز قرار دهید. کف دست شما به عنوان سکو و پایه دوربین است و هیچ فاصله ای نباید بین ته دوربین و کف دست شما قرار داشته باشد.
ممکن است مشکل به نظر بیاید ولی با کمی تمرین متوجه می شوید که بهترین روش است.
ــ یک نفس عمیق بکشید و اجازه دهید نصف هوای دم خارج شود.
ــ پاهای شما باید به اندازه عرض شانه باز شوند.
ــ اگر به اندازه کافی وقت دارید دوربین را بر روی سه پایه قرار داده و از حالت تأخیری آن استفاده کنید.
اطلاعات بیشتر برای اینکه در نور کم عکس بگیرید.
دست راست شما که سمت راست دوربین را می گیرد، جهت دوربین را مشخص می کند و کنترل حرکت بدنه دوربین را در دست دارد.
دوربین را در برابر چشمانتان قرار دهید. آرنجتان را بوسیله پهلوی خود ثابت نگه دارید. دوربین را به سمت عقب بکشید به گونه ای که پیشانی شما دوربین را لمس کند.
زمانیکه آماده اید عکس بگیرید یک نفس بکشید نصف هوا را بیرون دهید و بقیه را در سینه حبس کنید. در این لحظه بدن بیشترین تکانی که می خورد به سمت جلو و عقب است سعی کنید آنرا کنترل کنید.
اکنون شما آماده هستید. از همه انگشتان دست را استفاده کنید و به دوربین و دکمه آن فشار وارد کنید البته به آرامی. با چند بار تمرین مهارت شما زیاد می شود. پس در روشنایی روز سعی کنید این تمرینات را انجام دهید تا در نور کم بدرد شما بخورد.

با تشکر از : - سایت طراحان گرافیک ایران

 
 
آموزش نورپردازی
نویسنده : Leila - ساعت ۳:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 

مقالات دنیای عکاسی

آموزش نور پردازی حرفه ای در آتلیه عکاسی

در این مقاله آموزشی نسبتاً کامل از نورپردازی در استودیوی عکاسی را برایتان آماده کرده ایم . امید است با استفاده از راهکارهای زیر توان عکاسی خود را بالا ببرید .
برای استفاده از نورهای استودیویی دو دلیل مهم وجود دارد . نخست ، با افزایش حجم نور می توانید از دیافراگم های بسته تر استفاده کرده در نتیجه عمق میدان بیشتری بدست آورید . همچنین می توانید سرعت شاتر را افزایش داده در نتیجه احتمال تار شدن عکس بر اثر لرزش را به حداقل برسانید .
دوم ، شما می توانید کنترل بهتری بر نور داشته و با ایجاد نور و سایه های دلخواه به نتیجه مطلوب برسید.
از موارد کاربرد نورپردازی استودیویی می توان به عکسبرداری پرتره ، عکسبرداری از اشیاء کوچک ( ماکرو ) و عکسبرداری از موارد چاپی مثل کتاب ، پوستر و غیره اشاره کرد .
 



تجهیزات استودیویی

خیمه نور:

برای غوطه ور نمودن اشیاء در نور نرم و یکنواخت از خیمه نور استفاده می شود .


از این وسیله در عکسبرداری از اشیاء مرکب( دسته گل ) ، اشیاء منعکس کننده نور( جواهرات ) و اشیاء شفاف (بلور و کریستال ) استفاده می شود . در این روش سوژه توسط نور تابیده شده از بیرون محاصره می شود در نتیجه نورپردازی بر روی سوژه بسیار نرم و یکنواخت خواهد بود .


پروژکتورها

هنگام استفاده از پروژکتورها جهت نورپردازی به رنگ نورها ( دمای کلوین ) آنها توجه داشته باشید . بهترین نتیجه با نورهای مشابه نور روز بدست می آید. برای کاهش حرارت از لامپ های فلورسنت استفاده کنید .

رفلکتورها

هنگام نورپردازی بر روی اشیاء کوچک سایه های تندی ایجاد می شود . با استفاده از رفلکتورها ( منعکس کننده ها )می توانید قسمتی از نور را مجدداً به قسمت های سایه دار سوژه بازگردانید . می توانید تقریباً از هر سطح منعکس کننده مثل مقوا ، پارچه یا فویل آلومینیوم بعنوان رفلکتور استفاده نمایید .با تغییر زاویه رفلکتور می توانید اثر آن را بر روی نواحی سایه مشاهده کنید .

صفحات نور Light Panel

این صفحات منبع ایدآل نور هستند . اگر شیئی را بر روی این صفحه قرار داده و از بالا عکسبرداری نمایید ، نواحی اطراف سوژه کاملاً سفید خواهند بود . با قرار دادن یک صفحه نور بر روی لبه آن می توانید از آن بعنوان یک منبع نور کناری یا پس زمینه استفاده کنید .


فلاش

معمولاً در استودیوها از فلاش روی دوربین استفاده نمی شود اما نوعی فلاش بنام رینگ فلاش ( فلاش حلقوی ) وجود دارد که می توانید از آن برای عکسبرداری کلوزآپ بدون سایه مثل عکسبرداری پزشکی ، دندانپزشکی و . . . استفاده کنید .


پس زمینه ها Backgrounds

پس زمینه ها از اهمیت زیادی در نورپردازی استودیویی برخوردارند . پس زمینه ها باید طوری انتخاب شوند که سوژه برجسته بنظر آید نه اینکه اصطلاحاً سوژه در پس زمینه حل شود . پس زمینه هایی با رنگ خاکستری بی دردسرترین پس زمینه ها هستند زیرا کمترین مشکلات نورپردازی را ایجاد می کنند . اما پس زمینه های سیاه یا سفید می توانند باعث بروز مشکلات نوردهی شوند مگر اینکه از عملکرد جبران نوردهی استفاده گردد .
و بالاخره پس زمینه های رنگی که باید در انتخاب آن ها نیز دقت شود تا ترکیب رنگی سوژه با آن ها تقویت شود نه تخریب.


اگر می خواهید سوژه شما فاقد پس زمینه باشد باید پس زمینه ها را با نور زیاد نوردهی کنید . همچنین می توانید برای اشیاء کوچک از صفحات نور استفاده کنید . این عمل باعث می شود هنگام ویرایش عکس ها در نرم افزار بتوانید براحتی سوژه را از پس زمینه جدا کنید .


 
 
راهنمای شروع عکاسی
نویسنده : Leila - ساعت ۳:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 

مقالات دنیای عکاسی

راهنمای راه اندازی وسایل عکاسی

انجام تنظیمات دوربین برای عکس موردنظرتان
دوربین ها برحسب عملکردشان متفاوتند. از یک برند به برند دیگر و حتی از یک مدل به مدل دیگر ازهمان برند تفاوتهایی وجوددارد. بناچار، در این آموزش توضیحات کلی ارائه داده می شود. اما تلاش بر این است که برخی از تنظیمات رایج ترموجود در دوربینهای امروزی، و روش استفاده از آنها ساده تر بیان شود.
باحالتهای core shooting شروع می کنیم، سپس به سراغ حالتهای ازپیش تنظیم شده رایج تر و در نهایت به سراغ برخی اطلاعات درباره عملکردهای دوربین خواهیم رفت.



1-اتوماتیک

این یک تنظیم همه منظوره پیش فرض است که بیشتر مردم %90 اوقات از آن استفاده می کنند در دوربین های ساده تر ممکن است تنها حالت یا یکی از چند حالت موجود باشدو معمولاّ با کلمه AUTO،یک box سبز یا تصویری از یک دوربین، مشخص شده است.


در این حالت شما فقط می توانید به سرعت عکس بگیرید و برای موارد زیرخود دوربین همه تصمیمات را می گیرد: ازچه دریچه دیافراگمی (aperture ) استفاده شود
ازچه سرعت شاتری(shutter speed )استفاده شود
حساسیتISO
آیا فلاش زده شود یا نه
تعادل روشنی (white balance)
تنها چیزهایی که عکاس باید کنترل کند عبارتند از اینکه دوربین را به کدام سمت بگیرد، آیا دوربین را در جهت پرتره (بلند) نگه دارد یا منظره( پهن) و چه وقت دکمه شاتر را فشار دهد.

2-برنامه وتغییر برنامه


معمولاً با حرف P یا بعضی وقت ها Ps نشان داده می شود. بعضی عکاسان ازحالت Program بدشان می آید زیرا می گویند خیلی شبیه Auto است اما حالت برنامه را “auto on steroids” تصور کنید. برای کاربرانی که هنوز بطور مقدماتی از Auto استفاده می کنند، حالت Program یک روش نسبتاً آسان برای تمرین کنترل بیشتر روی تنظیمات دوربینشان است. بعضی عکاسان حرفه ای حالت Program را بر یک مبنای معین بکار می برند.

Program مانند Auto، برای شما کلیه تصمیمات نوردهی (exposure) را می گیرد. اما چندتفاوت مهم وجود دارد:
Exposure بر اساس زوم یا فاصله کانونی لنز مورد استفاده منحرف می شود (skew). این امر هم برای لنزهای توکاری که زوم می شوند وهم برای لنزهای قابل تعویض صادق است.در فاصله های کانونی دارای زاویه کاملاً باز(wide-angle) کوتاه تر لنز، دوربین با یک دیافراگم کوچک برای عمق بیشتر زمینه موافق است. در فواصل کانونی telephoto دوربین با یک سرعت شاتر بالا برای کاهش لرزش دوربین موافق است.

تنظیمات پیشنهادی دوربین را می توان، معمولاً با یک چرخ شستی(thumbwheel) یا یک جفت کلید جهت (arrow keys) به سرعت وبه آسانی لغوکرد. برندها و مدل های مختلف ممکن است مکانیزمهای متفاوتی داشته باشند اما همه آنها روشی آسان برای انجام تنظیمات دارند. برای استفاده از این ویژگی حالت Program، دکمه شاتر را تا نیمه فشاردهید. این کار باعث می شود دوربین همه تصمیمات مربوط به نوردهی (exposure) را بگیرد و آنها را در viewfinder یا صفحه LCD نمایش دهد سپس می توانید تصمیم بگیرید تنظیمات پیشنهادی دوربین را استفاده کنید یا آنها را خودتان تنظیم کنید.

تنظیمات دائمی نیستند. وقتی از بعضی حالتهای نیمه دستی دیگر مثل aperture priority و shutter priorityاستفاده می کنید،دوربین تنظیمات شما را ذخیره می کند و تا وقتی شما آنها را تغییردهید از آنها استفاده می کند. ممکن است این برای کسانی که بطور اتفاقی عکس فوری می گیرند ویژگی بدی باشد. مثلاً شما در داخل خانه ازتولد فرزندتان عکس می گیرید و دوربین را برای آن تنظیم می کنید. سپس دوربین را یک هفته یا بیشتر کنار می گذارید وبعد آن رامی برید تا از فرزندتان در پارک عکس بگیرید. سپس دوهفته بعد دوربین را به کلاس باله دخترتان می برید. سپس دو روز می گذرد وشما از تمرین فوتبال پسرتان عکس می گیرید. اگر در هر یک از این دفعات فراموش کنید تنظیمات را برای روشنایی جدید انجام دهید، ممکن است تمام عکسها خراب شوند. حالت Program تنظیمات را به خاطر نمی سپارد. هردفعه که دوربین را خاموش کنیدو دوباره آن را روشن کنید، دوربین نوردهی (exposure) رابراساس شرایط جدید دوباره محاسبه می کند و سپس به شما اجازه می دهد آن را لغو کنید.

3-اولویت دریچه دیافراگم(Aperture Priority)


با حرف A یا Av نشان داده می شود. در حالت Aperture Priority، کاربران دیافراگمی که می خواهند از آن استفاده کنند را تنظیم می کنند. دوربین سرعت شاتر را تنظیم می کند تا به یک exposure مناسب برسد. وقتی می خواهید عمق زمینه یا محدوده وضوح کامل ظاهری(apparent sharp focus) را کنترل کنید،Aperture priority مناسب ترین حالت است. به این دلیل، محبوبترین حالت در بین عکاسان آماتور است.


وقتی دریچه دیافراگم به اندازه یک شکاف خیلی کوچک بسته باشد (عددfبزرگتر)، ظاهراً مقدار بیشتری از منظره واضح است.


وقتی دریچه کاملاً باز است (عددf کوچکتر) محدوده وضوح کامل (zone of sharp focus) می تواند خیلی باریک باشد. قسمتهایی از تصویر هرچه از سطح کانونی (سطح وضوح کامل) دورتر شوند بتدریج تیره تر می شوند. این حالت درهردو جهت کار می کند.

4-A-Dep


A-Dep یک حالت تخصصی است که فقط در دوربین های خاصی از Canon وجود دارد. بطور خلاصه، این حالت تلاش می کند نزدیکترین و دورترین اجزای یک منظره را محاسبه کند و سپس بهترین دریچه دیافراگم و نقطه وضوح را برای استفاده محاسبه می کند تا هر دوی آنها را در تصویر شما دروضوح کامل بیاورد. دربعضی مدلها، شما باید به دوربین”بگویید” دورترین و نزدیکترین نقاط مدنظر شما کدامند.

5-اولویت شاتر(shutter Priority)


با حرف S یا (Tv) time value نشان داده می شود. کاربران سرعت شاتری که می خواهند استفاده کنند را تنظیم می کنند.دوربین دریچه دیافراگم را برای نوردهی (exposure) مناسب تنظیم می کند.
سرعتهای شاتر نمونه عبارتند از:60ثانیه،30ثانیه، 15ثانیه، 8ثانیه،4 ثانیه،2ثانیه،1ثانیه،2/1 ثانیه،1/4ثانیه،1/15ثانیه،1/8ثانیه،1/30ثانیه،1/60ثانیه، 1/125ثانیه،1/250ثانیه،1/500ثانیه،1/1000ثانیه،1/2000ثانیه،1/4000ثانیه.
اینها افزایشهای وقفه کامل هستند. همچون کلیه اندازه گیریهای دیگر، هر وقفه نشان دهنده نصف زمان وقفه قبلی و دو برابر وقفه بعدی است.
دوربینهای پیشرفته تر ممکن است سرعتهای شاتر متوسط در افزایش وقفه های 1/2 یا 1/3را امکانپذیر کنند. وقتی دوربین سرعت شاتر را کنترل می کند، افزایش وقفه ها(stop increments) بقدری متغیر است که داده های EXIF ممکن است سرعتهای عجیبی مثل 1/128ثانیه را نشان دهند. هنگام استفاده از فلاش، دوربین حداکثر سرعت شاتر را به بالاترین سرعتی که در آن هر دو پرده دیافراگم بطور همزمان کاملاً بازند تنظیم می کند. در دوربین های فیلمبرداری قدیمی تر که در آنها تنها حالت موجود shutter Priority بود و این صفحه (dial) برای انتخاب سرعت شاتر بکار می رفت، flash synch speedروی صفحه با یک رنگ متفاوت نشان داده می شد.


6-تنظیم دستی


با حرفM نشان داده می شود. این حالتی است که خودتان باید همه کارها را انجام دهید. کاربران همه تنظیمات راخودشان انجام می دهند. نورسنج دوربین هنوز کار می کند. دوربین راهنمایی هایی ارائه می دهد و ممکن است حتی اگر بنظرش تنظیمات شما منجر به نوردهی (exposure) کم یا زیاد شود به شما هشدار دهد، اما هیچ دخالتی درتنظیماتی که شما انتخاب کرده اید نمی کند. یک سرعت شاتر مخصوص،Bulb، وجود دارد که فقط در حالت تنظیم دستی موجوداست.(در دوربین های قدیمی تر، بعضی وقتها حالت خودش را روی صفحه تنظیم داشت). با Bulb، شاتر تازمانی که دکمه راپایین نگه داشته اید بازمی ماند. ازآنجاییکه دوربین هیچ ایده این ندارد که نوردهی (exposure) چه مدت خواهد بود، هنگام استفاده از آن سنجش دقیق نخواهد بود. حالت Time شبیه Bulb است ولی نه به رایجی آن. در این حالت یک بار کلید را فشارمی دهید تا شاتر باز شود و دوباره فشار می دهید تا بسته شود. نگه داشتن کلید لازم نیست.

7-حالتهای پیش تنظیم منظره (Preset Scene Modes)

حالتهای پیش تنظیم منظره بسیار راحت هستند. بیشتر کاربران از این حالتها استفاده می کنند در حالیکه واقعاً متوجه نمی شوند برای تغییر چگونگی عکس گرفتن دقیقاً چه کاری انجام داده اند. در بعضی دوربین ها بعضی از حالتهای منظره تنظیمات dial خودشان را دارند در حالیکه تقریباً همه دوربین ها حداقل بعضی از آن ها فقط در منویشان موجود می باشد. شما می توانید با انتخاب “SCENE” یا “SCN” در صفحه دوربین تان به حالتهای منظره ای که بوسیله منو انتخاب شده دست یابید. این کار یک منو، که کلیه حالتهای موجود را به شما نشان می دهد، را فعال می کند.


کاری که همه این حالتهای منظره پیش تنظیم واقعاً انجام می دهند جمع کردن همه تنظیمات دوربین با هم است. با انتخاب یک منو یا صفحه تنظیم فوراً به دوربین می گویید چطور چند چیز مختف را تنظیم کند. تعادل روشنی (white balance)، دامنه وضوح (focus range) ، اندازه گیری، سرعت شاتر، دریچه دیافراگم، ISO، آیا از فلاش استفاده شود یا نه، آیا از کاهش نویز استفاده شود یا نه، و غیره. بگذارید نگاهی به چند حالت رایج تر بیندازیم.

8-پرتره


بیشتر وقتها با آیکونی که شبیه سر یک شخص است نشان داده می شود. بعضی مدلهای دوربین پیشرفته شده اند و تلاش می کنند این آیکون صورت کوچک شیک بنظر برسد. این حالت در واقع با توجه به تعداد شکلها و مقدار فریمی (frame) که اشغال می کنند توصیف می شود.
بطور کلی، فقط یک یا دو شکل اصلی وجود دارد که بیشتر فریم را پرمی کند. اگر بیش از یک شکل وجود داشته باشد، فرض می شود که فاصله شان از هم حدوداً یکسان باشد واضح سازی (focusing) دردامنه متوسط؛ با فاصله 7-2متر شروع می شود. (بعضی لنزها دامنه وضوح بسیار بالایی دارند بنابراین داشتن یک محدود کننده وضوح که به دوربین فاصله شیء را بگوید به سریعتر شدن واضح سازی کمک می کند.)
دوربین نیزبیشترین تلاشش را می کند به شما یک عمق نسبتاً باریک از زمینه بدهد بطوری که پس زمینه بطور مطلوبی خارج از وضوح باشد مانند مثال زیر. این امر همیشه امکانپذیر نیست اما این تاثیری است که دوربین تلاش می کند درحد توانش به وجود آورد.


تعادل روشنی وفلاش هردو روی اتوماتیک تنظیم می شوند. ISO معمولاً روی مقدارخط مبنای (baseline) دوربین، معمولاً ISO100 یا ISO200 تنظیم می شود. اندازه گیری(metering) معمولاً ماتریس است. ثابت کردن تصویر(image stabilization)، درصورت وجود، معمولاً روشن خواهد شد. حالت پرتره فقط برای انسان بکار نمی رود بلکه برای حیوانات یا لوازم نیز بکار می رود. اینها همه درباره یک سوژه اصلی با فاصله ای متوسط و پس زمینه ایست که خارج از وضوح (focus) است.

9- منظره یاصحنه (landscape or scenic)


معمولاً با یک آیکون که مثل دو قله کوه است نشان داده می شود. خصوصیت ویژه حالت منظره (landscape) اینست که فریم (frame) به یک شیء خاص اختصاص ندارد و در اصل یک نمای کلی است.


تا جاییکه دوربین تان می داند، ممکن است یک بوته در فاصله 1.8متری و یک کوه درفاصله30مایلی (48.3متر) داشته باشید بنابراین واضح سازی (focusing) در بینهایت شروع می شود و دریچه دیافراگم معمولاً بسته می شود تا به حداکثر عمق زمینه برسد. دوربین های فاقد وضوح (focus free) تقریباً همیشه روی حالت منظره (landscape) هستند. تعادل روشنی (white balance) معمولاً روی نور مستقیم خورشید تنظیم می شود. فلاش خاموش می شود.

10- ورزشها، بازیها، بچه ها یاحیوانات اهلی


روی صفحه تنظیم (dial)، معمولاً با تصویر یک چوب بازی در حال حرکت یا بعضی وقتها یک بازیکن گلف نشان داده می شود. این تنظیم برای سوژه های درحال حرکت سریع مناسب است و از آنجاییکه مطابق با سرعت شاترهای بالا هستند در نور زیاد بهتر عمل می کنند. معمولاً سوژه باید در فریم غالب (prominent) باشد.
دوربین Autofocus پیوسته را روشن می کند. تعادل روشنی روی نور مستقیم خورشید تنظیم می شود. فلاش روی اتوماتیک تنظیم می شود. ISO معمولاً روی اتوماتیک تنظیم می شود ولی بندرت بیش از ISO400 می شود. Metering معمولاً ماتریس است. حالت عکسبرداری پی درپی روشن می شود . (این امر به شما اجازه می دهد پشت سر هم چند عکس بگیرید.)

11-نمای نزدیک یا عکاسی نزدیک از سوژه های کوچک (Macro)


اغلب با یک گل نشان داده می شود. حالت macro ممکن است تنظیمات خود ما باشد یا بعضی وقتها یک تنظیم تکمیلی باشد که می توان همراه با سایر تنظیمات بکار برد. وقتی که یک تنظیم مکمل است، یک دکمه مخصوص دارد نه اینکه روی همان صفحه تنظیم سایر حالتهای منظره پیش تنظیم باشد.


حالت macro ازروی اینکه چقدر سوژه ها نزدیکند و چه مقدار از فریم را پر می کنند مشخص می شود. بطور کلی فقط یک سوژه وجود دارد که بیشترفریم را پر می کند و ( 2-0متر) فاصله دارد. به این دلیل، واضح سازی در نزدیکترین سر دامنه وضوح لنز شروع می شود.
دوربین ها و لنزها قدرت تمرکز نزدیک متفاوتی دارند. بعضی می توانند فقط درفاصله چند اینچی واضح شوند در حالیکه بقیه ممکن است نتوانند برای سوژه های نزدیکتر از دو طول بازو بخوبی عمل کنند. مورد آخری بخصوص درمورد دوربینهای بدون واضح سازی (focus-free) صادق است.


تعادل روشنی روی اتوماتیک تنظیم می شود. در بیشتر دوربینها فلاش خاموش می شود، ولی در بعضی دوربین های جدیدتر و پیشرفته تر می توان از فلاش با شدت کم استفاده کرد. این امر به جلوگیری از لرزش دوربین و حرکت سوژه،که هر دو در موقع عکاسی نمای نزدیک مشکل بزرگی می باشند، کمک می کند. فلاش ممکن است باعث شود پس زمینه ها، حتی در روشنایی روز تاریکتر از آنچه که واقعا هستند بنظر برسند.ISO معمولاً روی مقدار خط مبنای دوربین، معمولا ISO200 یا ISO100 تنظیم می شود. اندازه گیری معمولاً ماتریس است.


 
 
اصول عکاسی پرتره و چهره
نویسنده : Leila - ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢٠
 


مقالات دنیای عکاسی

اصول عکاسی پرتره و چهره


سعی کنید لحظه ای را شکار کنید که چشمان مدل با دوربین’ ارتباط‘ پیدا میکنند. دوربین های دیجیتال این خاصیت را دارا هستند که شما میتوانید شات های متعددی بگیرید تا موقعی که به این’ ارتباط‘ دست پیدا کنید...
در این مقاله سعی شده در مورد مبانی و اصول پایه ای عکاسی پرتره صحبت کنیم. باید توجه داشت این نکات اصول اولیه و اصلی میباشد و برای اکثر پرتره های متعارف و متداول (Classic Portraits) مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
هدف ما عکاسی از صحنه ای میباشد که ارتباط احساسی با مدل در آن مشهود باشد. اگر سوژه جذاب نباشد، یا بی حوصله یا ناراحت باشد در تصویر نهایی این موضوع منعکس خواهد شد و بستگی به این ندارد که شما چقدر در PhotoShop مهارت داشته باشید.



راحتی و آرامش مدل
 
سعی کنید لحظه ای را شکار کنید که چشمان مدل با دوربین’ ارتباط‘ پیدا میکنند. دوربین های دیجیتال این خاصیت را دارا هستند که شما میتوانید شات های متعددی بگیرید تا موقعی که به این’ ارتباط‘ دست پیدا کنید.
این ارتباط میتواند به راحتی بوجود آید. کافیست مدل راحت و آرام باشد یا با تغییر در نحوه قرار گرفتن دستها و یا با داشتن تعامل با محیط و اطراف خود.

زاویه درست:

با تغییر زاویه ای سر میتوان از گرفتن عکس های بی حس شناسنامه ای پرهیز کرد. منبع نور را در مکانی تنظیم کنید که صورت مدل به طور واضح و کامل نمایان باشد ولی جزئیات صورت نیز به تصویر کشیده شوند.

ایجاد سایه ها:

به مدل زاویه ای بدهید و با استفاده از زوم، تصویری با وضوح بالا و دارای پرسپکتیو طبیعی بوجود آورید. به منبع نور هم زاویه ای بدهید که علاوه بر پوشش کل سطح صورت سایه هایی ریزی را در پشت بوجود آورد.

پرتره های جذاب احتیاج به فهمیدن مفاهیم ابتدایی تاثیر نور نیز دارد:
استفاده خلاقانه از نور طبیعی و استفاده از نورهای استودیو میتواند تاثیر زیادی روی نتیجه نهایی داشته باشد. در پایان میتوانید ایده های نو و جدید خود را نیز مورد استفاده قرار دهید. بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیوفتد این است که مدل شما خسته و بی حوصله خواهد شد!!

تمام قد

حالت:

 برای صلابت و استحکام بخشیدن به مدل، او را در حالتی قرار دهید که دست ها به پایین کمر متصل باشد و پاها کمی از هم باز باشند و کمی خم شده باشند. سعی کنید از زاویه های پایین تر و با استفاده از لنزهای wide عکاسی کنید.

عکسبرداری پرتره

پرتره از آغاز اختراع عکاسی تاکنون تغییرات فراوانی پیدا کرده است. برای گرفتن یک پرتره خوب باید موارد زیر را مد نظر داشته باشید:

۱) صورت و خصوصیات صورت مدل را تجزیه و تحلیل کرده و بهترین حالت صورت را برای عکاسی درنظر بگیرید. برای این کار مدل را بررسی کنید، اول با او صحبت کرده تا بتوانید بهترین حالتی که معایب او به نظر نرسد را انتخاب کنید. به عنوان مثال اگر کسی دارای چانه چاق می باشد نباید سر خود را به پایین بیاورد.
 
۲) یکی از مهمترین وسایلی که برای عکسبرداری پرتره مورد نیاز است استفاده از عدسی های خاص پرتره می باشد که ویژگی نرم کردن تصویر را دارا می باشند. این ویژگی را نباید با واضح نبودن عکس به دلیل نامیزان بودن عدسی اشتباه گرفت. این عدسی ها خطوط چهره مثل چین و چروک را محو می کنند. البته لازم به توضیح است که گاهی اوقات عکاس پرتره ممکن است بخواهد به عمد، چین و چروک پوست را بیشتر هم نشان بدهد.

تاثیر فیلتر نرم کننده یا (Soft Focus)

عدسی های نرم کننده قابل کنترل بوده و می توان شدت نرمش را کنترل کرد. این عدسی ها بیشتر در دوربین های قطع بزرگ قابل استفاده می باشند. اگر از دوربین های قطع کوچک استفاده می کنید برای اعمال این ویژگی از شیشه های مخصوصی استفاده کنید که مانند فیلتر بر روی عدسی بسته می شوند و با شکست نور نرمی را ایجاد می کنند. به این شیشه ها ((فیلتر نرم کننده)) یا پخش کننده می گویند.

۳) گرفتن پرتره در فاصله نزدیک باعث اعوجاج و کج شکلی می شود. لذا نباید بیشتر از ۵/۱ متر به مدل نزدیک شد.
بنابراین باید از عدسی هایی استفاده کنید که فاصله کانونی بلندتری دارند تا بدون نزدیک شدن به مدل، نمای درشتی از چهره اش بردارید. بهترین لنز برای عکاسی پرتره، لنزی است که فاصله کانونی آن دو برابر فاصله کانونی لنز نرمال باشد. به عنوان مثال در یک دوربین ۳۵ میلیمتری، یک عدسی با فاصله کانونی ۸۵ تا ۱۳۵ میلی متر برای پرتره مناسب است.

تاثیر لنز واید در عکسبرداری پرتره

۴) نوع و اندازه دوربین برای عکاسان حرفه ای که عکس را روتوش می کنند بسیار مهم است. در کادرهای کوچک مانند دوربینهای ۱۳۵ امکان روتوش نگاتیو براحتی وجود ندارد. همچنین هنگام استفاده از دوربینهای دیجیتال، هرچه رزولوشن سنسور بیشتر باشد، برای عکاسی پرتره مناسبتر است.

۵) زمینه باید متناسب با موضوع باشد.

۶) دوربین باید در جایی تعبیه شود که بتواند مناسب ترین زاویه ها را دارا باشد.

۷) فاصله طوری تنظیم شود و دیافراگم تا جایی بسته شود که نقاط اصلی موضوع که مد نظر عکاس است، در داخل میدان وضوح واقع شود

تاثیر تغییر عمق میدان وضوح

۸) سوژه نباید تا آماده شدن عکاس تکان بخورد. در زمان های قدیم که حساسیت شیشه های عکاسی کم بود از آلاتی برای نگهداری و ثابت نگه داشتن موضوع استفاده می کردند. باید دقت کرد که سوژه با تکان خورد از میدان وضوح خارج نشود. در صورت استفاده از دوربین های انعکاسی سوژه دائماً در منظره یاب دیده می شود و تغییر وضوح آن مشخص است.
 
۹) نورسنجی از مواردی است که دقت بسیار زیادی را می خواهد. اگر موضوع نمی تواند بی حرکت باشد بهتر است با دیافراگم بازتری عکس گرفت تا با سرعت عکسبرداری بالا از تکان خوردگی موضوع جلوگیری شود؛ مانند پرتره کودکان.

۱۰) نور بی شک از مهمترین مسئله ای است که عکاس با آن روبروست.

به طور کلی دو نوع نور وجود دارد.

۱) نور عمومی که همه جای مدل را در روشنایی لطیف قرار می دهد.
۲) نور اختصاصی که فقط به نقاط لازم تابانده می شود.
نور عمومی به تنهایی موضوع را تخت و مسطح نشان می دهد. بهتر است نور اختصاصی برای القای عمق و بُعد استفاده شود. می توان به وسیله کاغذ یا پارچه سفید سایه ها و انعکاس های دلخواه را به وجود آورد.
قابل ذکر است که در عکاسی سیاه و سفید تلفیق دو نور مصنوعی و نور طبیعی مانعی ندارد. اما در عکاسی رنگی به علت تأثیرات آبی و زرد موجود در این نورها باید نورسنجی بسیار دقیقی انجام شود و از یک نوع نور (مصنوعی یا طبیعی با کلوین یکسان) استفاده شود.

نورپردازی پرتره:

۱) نور روبرو:
تصویری کاملاً مسطح و بی عمق ایجاد می کند.
۲) نور مایل:
برجستگی ها را بهتر نشان می دهد ولی قسمتی ازچهره در تاریکی است.
۳) نور مماس:
برای برخی از حالت های چهره در وضع نور مایل می توان چنان پیش رفت تا نیمی از صورت را روشن کند و با آن مماس شود.
۴) نور پایین:
از پایین به موضوع می تابد و حالت خاصی را به چهره می بخشد که بیشتر برای ایجاد جلوه های ویژه نوری کاربرد دارد. در این حالت سوژه کمی ترسناک بنظر می رسد..


شرایط موضوع:

صورت گرد یا چاغ: سوژه را نسبت به دوربین در حالت سه چهارم رخ قرار دهید، از نورپردازی کوتاه استفاده نمایید، زاویه دوربین را کمی بالا ببرید.

صورت لاغر: سوژه را تمام رخ قرار دهید.
 
صورت پرچین: از نورپردازی مات و روبرو استفاده نمایید.

صورت لک دار یا با اثر سوختگی:

نواحی دارای مشکل را در سایه قرار دهید یا موقعیت سوژه را طوری قرار دهید که مشکل در عکس دیده نشود.

بینی بزرگ: کمی چانه را بالا ببرید، لنز دوربین را در راستای بینی قرار دهید.

بینی کوچک: لنز دوربین را نسبت به بینی با زاویه نگه دارید.

فک مستطیلی: از حالت سه چهارم رخ استفاده کنید، زاویه دوربین را بالاتر ببرید.

غبغب: گردن را بکشید، سر سوژه را به طرف دوربین کج کنید.

چشم های غیر هم اندازه: چشم بزرگتر را نزدیک به دوربین و چشم دیگر را در سایه قرار دهید.

چشم های گودافتاده: نور را روبروی چشم ها بتابانید.

پلک زدن: عکس را بلافاصله بعد از یک پلک زدن بگیرید.

گوش بزرگ: موقعیت سوژه سه چهارم رخ، فقط یک گوش را نشان دهید. گوش دیگر را در سایه قرار دهید، با عینکی با فریم خالی عکس بگیرید، عینک را در موقعیت دور از نورها قرار دهید، ارتفاع نور را زیاد کرده و یا از بازتاب سقف استفاده نمایید.

موی تیره: بررسی کنید که پس زمینه در موها محو نمی شود، از نور جداگانه مخصوص موها استفاده کنید تا موها برق بزند.

موقعیت مردان: بالای سر را به طرف شانه دورتر متمایل کنید.

موقعیت زنان: بالای سر را به طرف شانه نزدیک تر متمایل نمایید.( البته برای زنان از هر دوی این موقعیت ها می توان استفاده نمود.)

در مورد دستها: هیچگاه نواحی صاف دست را نشان ندهید، لبه های انگشتان را نشان دهید.
انگشتان نباید در مقابل لنز قرار گیرند.
انگشتان را در تمام مفاصل کمی خم کنید.
دست مردان بهتر است بسته تر و دست زنان بازتر باشد.
انگشتان را در هم نپیچید.
سر را در حالت تکیه داده به مشت قرار ندهید.

گرفتن عکس گروهی:

ـ به عنوان یک قاعده کلی، در عکس باید طیف یکنواختی در گروه دیده شود، هم از لحاظ شرایط فیزیکی گروه و هم شرایط بصری.
ـ تمام افراد گروه بهتر است دارای طیف یکنواختی از رنگها باشند، طیف گرم یا سرد.
ـ افرادی که رنگهای روشن و درخشان پوشیده اند باید در میانه گروه قرار گیرند.
ـ مردان را کمی بلندتر از زنان قرار دهید.
ـ ارتفاع قدها را به صورت منظم و به ترتیب تنظیم کنید.
ـ یکبار افراد گروه را بر اساس ارتباطشان با یکدیگر قرار داده و بار دیگر مردان را در یک سمت و زنان را در سمت دیگر کادر قرار دهید.
استقرار باز به عکسی می گویند که بین افراد فاصله فیزیکی یا بصر باشد. استقرار بسته به عکسی گفته می شود که بعضی از قسمت افراد در عکس روی هم بیفتد و فاصله بصری بین آنها نباشد. با ترکیب استقرار باز و بسته در گروههای بزرگ می توان عکسهای جالبی گرفت.

ژست مخصوص زوجها

ژست روبه روی هم: افراد روبروی هم قرار می گیرند یا همدیگر را لمس می کنند.

ژست رو به دوربین: در این حالت دو نفر به صورت پشت سر هم با زاویه ای رو به دوربین به صورتی که جلوی بدنشان دیده شود می ایستند و به روبرو نگاه می کنند.
برای ایجاد صمیمت فاصله بین سرها را کم کنید.
فضای اطراف زوجها را در کادر، زیاد بگیرید.

پیشنهاداتی برای نورپردازی
 
حالت تصویر را با نورپردازی هماهنگ نمائید.

نورپردازی بالا (High key): القای شادی. در این حالت اکثر قسمتهای تصویر و سوژه روشن است.
نورپردازی کم (Low key): القای غم و حالت درام. در این حالت کنتراست نورپردازی بالا می باشد.

مثالی برای نحوه نورپردازی بالا :
میزان نور اصلی و نورپرکننده را به هم نزدیک کنید (نسبت ۱:۱ یا حداکثر ۱:۲
لباس روشن، زمینه روشن.
بدون سایه.
نور را بر اساس مرکز زمینه تنظیم کرده و نور زمینه را یک گام بالاتر از نور اصلی قرار دهید.
سوژه باید در میانه راه بین زمینه تا دوربین قرار گیرد.
نور اصلی باید از دو منبع چتری با قدرت مساوی و در حالت ترکیبی باشد.

با توجه به مطالب گفته شده:

الف) اگر از یک لامپ استفاده کنید جزییات چهره مشخص می باشد و با کمک صفحات منعکس کننده یا نور یک پنجره می توان سایه های شدید را ملایم کرد.

ب) در پرتره با دو لامپ در صورتی که از یک صفحه منعکس کننده استفاده کنید می توانید تصویری با عمق و برجستگی ایجاد کنید. مهم ایجاد تعادل بین این دو نور می باشد. نباید نورها با هم مساوی باشند بلکه یکی بر دیگری برتری داشته باشد.

ج) در پرتره با سه لامپ، یک نور را نور اصلی، یک نور را نور پر کننده و نور سوم را از بالا برای کتفها و مو قرار دهید.


- clickmylife.com
تهیه و تنظیم:سمیه سفیدگران