تکیه گاه

 

ای درخت استوار تنها تکیه گاه من

        دیر هنگام فهمیدم

  که آسمان غریب است

         با آن همه ستاره 

      وماه چه تنهاست!!!

آبی نگاهت را از بهار دلم لحظه ای درنگ مکن

که من به گرمی نفسهایت ،

          به صدای قدمهایت

 راضیم ...

عمریست سرمای زمستان را ،

  به امید شکوفه های روشنایی شمرده ام!!!

      کاش پرنده دلم   قفسی نداشت ...

 

/ 0 نظر / 13 بازدید